Przyjaźń - http://przyjazn.linkerro.pl
Przyjaźń bohaterów książki Gustawa Herlinga Grudzińskiego pt. „Inny świat” jest odskocznią od strasznej rzeczywistości, która ich otacza. Więź łącząca więźniów w łagrowych warunkach stała się jedną z niewielu radości w ich życiu. Gdy Grudziński zaprzyjaźnił się z profesorem życie stało się łatwiejsze. Ich przyjaźń opierała się na zainteresowaniach, które dzielili, a które chcieli rozwijać pomimo warunków, w których się znaleźli. Więźniowie zaufali sobie.
Ucieczką od tej brudnej, odrażającej rzeczywistości stały się rozmowy o literaturze. Obaj się nią pasjonowali. Niestety szczęście Grudzińskiego (o ile można nazwać to szczęściem) nie trwało wiecznie. Profesowa wkrótce odesłano do innego łagru. W kilku rozdziałach Grudziński przywołuje postać Machapetiana, swojego „przyjaciela” pragnąc wykazać, że w obozie nikomu nie można było w pełni zaufać. Machepetian bowiem jest przykładem fałszywego przyjaciela, który pozornie pomagająć więźniowi, donosił na niego. Wszystko wyszło na jaw gdy ormiański Żyd opowiedział narratorowi o denuncjatorze, który donosił na niego do władz obozowych. Owym zdrajcą okazał się Machapetian. Wtedy Grudziński przekonał się jak bardzo dwulicowy jest ów ormiański inżynier.
„Nasi przyjaciele są tylko mniej lub więcej doskonałym upostaciowaniem naszych myśli” są to słowa Katherine Mansfield. Zdarza się że przyjaciel jest głosem naszego rozsądku, doradcą, powiernikiem każdej myśli. Bez wątpliwości Wilhelm – serdeczny przyjaciel głównego bohatera dzieła pt. „Cierpienia młodego Wertera” jest taką osobą. Listy Wertera adresowane są właśnie do niego. Zażyłość między nimi musiała być duża, skoro bohater nie waha się zwierzyć Wilhelmowi ze swoich najskrytszych marzeń i pragnień. Wilhelm próbuje przekonać Wertera do opuszczenia Lotty. Widzi i utożsamia się z cierpieniem przyjaciela. Werter bezgranicznie ufa Wilhelmowi i to mu wyjawia zamiar popełnienia samobójstwa. Po tym wydarzeniu Wilhelm spisuje historię nieszczęśliwego przyjaciela. Przyjaźń Romea i Merkucja z dzieła Szekspira natomiast przypomina mitologiczną przyjaźń Patroklesa i Achillesa. Romeo, pchany gniewem, gdy dowiedział się o śmierci przyjaciela z rąk kuzyna Julii ani przez chwilę nie zawahał się go pomścić. Za zabicie Tybalta wygnano go z Werony. Łącząca przyjaciół więź jest tak ogromna, że nie sposób jej poskromić.
Stare przysłowie mówi, że „prawdziwych przyjaciół poznajemy w biedzie”. Niestety często zdarza się tak, że nie możemy liczyć na osoby, które wcześniej nazywaliśmy mianem przyjaciół. Okazuje się, że w złych chwilach, które nas spotykają, pozostajemy sami. A. Mickiewicz w swym utworze pt. „Przyjaciele” poruszył właśnie ten temat. Wiersz opowiada o Leszku i Mieszku i ich „bezgranicznej” przyjaźni, o której tak często mówili. Deklarowali swoje wzajemne oddanie i miłość. Mogłoby się zdawać, że ich przyjaźń jest wyjątkowa, niezniszczalna. Jednak zostają wystawieni na próbę. W sytuacji zaskoczenia przez niedźwiedzia, Leszek ucieka na drzewo, pozostawiając biednego
Meiszka bezbronnego. Ten niezwykle pouczający utwór pokazuje doskonale, że odrębną grupę przyjaciół stanowią fałszywi przyjaciele. Człowiek, określający się mianem „przyjaciela” jest w stanie oddać własne życie w obronie bliskiej osoby. Leszek temu zadaniu nie sprostał. Najpierw ratował własne życie, a gdy zagrożenie minęło, wtedy dopiero zainteresował się Mieszkiem. Prawdziwa przyjaźń przetrwa każdą próbę.
„Mały Książę” Antoine de Saint-Exupery jest cudownym dziełem, opowiadającym o dojrzewaniu do przyjaźni, o odpowiedzialności za drugiego człwieka. Mowa tu o małym chłopcze, który opuścił swą planetę właśnie w poszukiwaniu przyjaciela. Nie wiedział jeszcze wtedy, że tym czym darzył swoją ukochaną różę jest właśnie przyjaźń. Chłopiec wędrował między planetami natykając różnych ludzi, jednak każde z tych spotkać przynosiło mu rozczarowanie. Dopiero lis uświadomił Księciu czym jest przyjaźń. Tłumaczył mu, iż najpierw należy oswoić drugiego człowieka, by potem przywiązać uwagę przede wszystkim do jego charakteru i duszy, bowiem: „dobrze widzi się tylko sercem. Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu.” Mały Książę pewnego dnia napotyka w ogrodzie na Ziemi ogród pełen róż. Zaczyna wtedy rozumieć, że róże te nie mają dla niego żadnego znaczenia. Nie są to róże „oswojone”. Dla chłopca jego róża wciąż pozostaje wyjątkowa, chociaż jest jedną z setek tysięcy podobnych róż. „Stajesz się odpowiedzialny za to, co oswoiłes” Przyjaciela nie można zdradzić lub zwyczajnie porzucić. W końcu chłopiec dostrzegł to, co dla niego najważniejsze i postanowił wrócić w miejsce gdzie pozostał jego przyjaciel, do osoby bliskiej jego sercu.
„Wszystkie wielkości świata nie są warte dobrej przyjaźni”. Tak o przyjaźni mówił wybitny filozof Wolter. Popularny Słownik języka polskiego definiuje przyjaźń jako: „więź między osobami opartą na wzajemnej życzliwości, szczerości, zaufaniu, pomocy.” Teksty kultury, zaczynając od najstarszych zabytków piśmiennictwa są pełne przykładów motywu przyjaźni. Nie ulega wątpliwości, że człowiek od zarania dziejów potrzebował drugiego człowieka, a przyjaźń odgrywała w jego życiu znaczącą rolę. To niezwykłe uczucie łączące ludzi często w trudnych warunkach zapełnia pustkę w życiu drugiego człowieka. Warto trafić w swym życiu na życzliwego człowieka, swoją bratnią duszę. Człowiek bez przyjaciela nie może być w pełni szczęśliwy, nie ma w kim szukać wsparcia. Słowo przyjaźń możemy rozumieć jako lojalność i przywiązanie wobec jakiejś osoby czy też jako głęboką emocjonalną więź, opartą na wzajemnym zrozumieniu, współodpowiedzialność za czyjeś życie. Przyjaźń jesteśmy w stanie odnaleźć wszędzie: przyjaźń współmałżonków, więź matki z dzieckiem. To wszystko niewątpliwie pewien rodzaj przyjaźni. Bardzo głębokiej przyjaźni.